Samen bang

apfelstrudel

In de krant stond een bericht over een jonge studente die vermist werd in Frankrijk. Haar moeder had al twee dagen niks van haar gehoord en had bezorgd de politie gebeld. Een paar dagen later werd de opsporing opgeheven want de vrouw was terecht: ze was vergeten aan haar moeder door te geven dat ze een paar dagen zonder bereik zou zijn.

Mijn vrouw en ik waren deze zomer voor het eerst in de Dolomieten en voor het eerst om er te wandelen en voor het eerst in jaren ook zonder kinderen. Een geweldige ervaring om in dit prachtige gebied nu eens in de zomer te zijn i.p.v. in de winter.

Tegelijkertijd was onze dochter op reis in Azië met een vriendin. We hadden zo eens in de zoveel dagen via whatsapp contact met haar. Daarnaast gebruikte mijn vrouw ook de app “zoek je vrienden” waarop je dan kunt zien waar onze dochter zoal verbleef. Op deze manier hielden we contact zou je kunnen zeggen. Niet met een vooraf afgesproken frequentie of tijdstip maar je had zo wel een beetje het gevoel een oogje in het zeil te houden.

Na een paar dagen stokte de stroom van foto’s en korte berichten, het tijdstip waarop mijn dochter voor het laatst whatsapp had gebruikt én de locatiewijzer van de “zoek je vrienden-app” was uitgeschakeld.

In het begin denk je nog van: “Ach ze zal wel in de rimboe zitten zonder bereik”, maar na verloop van tijd begint je bezorgdheid toch toe te nemen. Je denkt dan: “Het zal toch niet waar zijn dat dit ons gaat gebeuren !” Om elkaar niet al te veel op te naaien en de gemoederen rustig te houden, houd je je onheilsgedachten zo veel mogelijk voor jezelf. Zo hadden we afzonderlijk van elkaar de begrafenis al 4 keer geregeld, de politie uitgelegd dat ze verdwenen was maar geen idee waar en ook stilletjes bedacht dat als we niet snel iets zouden horen we eerder dan gepland naar huis toe zouden gaan.

Het is een wonderlijk gevoel waarbij je je sterk wilt houden, niet aan het ergste wilt denken, geen onnodige paniek wilt zaaien, proberen te genieten van de prachtige bergen, proberen te ontspannen maar wel steeds bezorgder word.

Totdat je het niet meer kunt houden en openlijk aan elkaar durft toe te geven dat je allebei vreselijk ongerust bent en dat als er vandaag geen bericht komt we de volgende dag naar huis gaan. Een paar uur later op een terras in de zon op 2800 meter aan een heerlijke apfelstrudel kregen we een appje van onze dochter: ‘sorry had geen bereik was in de woestijn op een safari’. De opluchting was groot maar niet eens echt uitgelaten want ook dan wil je de ander niet aansteken, zelfs niet als het dreigende onheil achter de rug is. Een intens gevoel dat ik nog niet eerder zo samen gevoeld heb.

Toen ik 30 jaar geleden na mijn studie besloot om 3 maanden door Azië te gaan reizen had ik met mijn vader afgesproken dat wanneer ik in een grote stad zou aankomen ik hem een telegram zou sturen dat ik oké was. Er was toen nog geen internet dus moest je naar het postkantoor (GPO) om daar een telegram te versturen. Dat kostte je toen een halve dag en het ging ook nog eens van je reisbudget af. Mijn vader kreeg dan dagen later per post een bericht met de tekst: “ I am ok “, Otto.

Ik vraag me af of mijn vader zich eigenlijk al die tijd net zoveel zorgen heeft gemaakt als ik nu in die drie dagen dat onze dochter uit de lucht was. Vast wel, maar toch anders. Vandaag kunnen we elk moment van de dag zien waar iemand is, wat iemand doet en vooral waarom. Het geeft ons een gevoel van rust, controle en veiligheid tot dat er iets onverwachts gebeurt. Dan ben je samen bang.

 

Advertenties

Middelvingerstaart

hondenstaart

Het is nu bijna tien jaar geleden dat wij voor de eerste keer een puppy kregen. Niet opgegroeid met honden en dus onervaren leek het mij verstandig de opvoeding van de hond niet “by trial & error” te laten verlopen maar hiervoor professionele begeleiding in te schakelen. Ik schreef mij in voor een puppy-cursus bij ons in de buurt.

Op de eerste avond nog wat onwennig maar gaandeweg begon ik er plezier in te krijgen en mij meer comfortabel te voelen tussen al die verschillende honden met al die verschillende eigenaren. Het was na een aantal dagen zelfs zo dat ik me erop begon te verheugen als ik weer naar de cursus mocht.

Onder de bezielende leiding van een zeer gedreven en kundige cursusleidster leerde ik hoe mijn hond te laten komen en te luisteren, te laten zitten, te laten wennen aan het lawaai van vuurwerk en zelfs een onverhoopt bezoek aan de wachtkamer van een dierenarts werd geoefend.

In die tijd waren mijn kinderen nog jong en begon ik mij gaandeweg te verbazen over de overeenkomsten die er bestaan tussen de opvoeding van een hond en van een kind.

Zo werd je geleerd vooral duidelijk te zijn naar een hond. Zodra je twijfelt en niet duidelijk genoeg aangeeft wat je van het dier verwacht dan neemt hij/zij een loopje met je en gebeurt er niet wat je wilt. Bij een kind is dat eigenlijk net zo waarbij het voor de ouder altijd een uitdaging blijft om consequent te zijn.

Een ander opmerkelijk verschijnsel is het moment dat de hond in een staat verkeerd dat hij totaal niet luistert en onbereikbaar lijkt. Je kunt op je kop gaan staan en met luid geschreeuw proberen tot hem door te dringen maar niets lijkt te helpen.

De cursusleidster noemt dit : de hond toont zijn “middelvingerstaart”. De naam is afgeleid van de stand van de staart die half schuin naar de grond wijst en die het midden houd tussen naar boven en kwispelend en helemaal naar beneden wijzend.

Om de hond weer bij de les te krijgen moet je contact maken. Door contact krijg je zijn aandacht en is dan pas weer in staat te luisteren en te gehoorzamen. Zodra het contact is hersteld gaat de staart uit de middelvingerstand en kun je weer verder met wat je van plan was. De overeenkomst met de mens is verbluffend te noemen.

Het lijkt erop dat tegenwoordig ook veel mensen hun staart in de “middelvinger-stand” hebben staan. Ze zijn om wat voor reden niet bereikbaar en niet aangesloten op hun omgeving. Onverschillig om wat de toekomst hen zou kunnen brengen en helemaal om wat ze überhaupt hier in deze wereld zouden moeten. Straffen of schreeuwen heeft geen enkele zin om tot ze door te dringen.

De enige manier om mensen uit deze stand te krijgen is dus om contact te maken. Kijk ze aan, toon interesse, praat met ze, maak ze wakker en stimuleer ze om weer naar je toe te komen zodat ze ook weer in staat zijn om te luisteren en te leren. Als dat op een oprechte manier gebeurt bereik je meer dan hopen op een snel succesje door vol ongeduld te schelden en te tieren. Hiermee vergroot je de afstand en verklein je de kans dat de staart in de kwispelstand komt.

Weerstand

hoera-een-klacht-afbeelding1

In mijn praktijk krijg ik nogal eens de vraag van klanten hoe om te gaan met weerstanden. Men schetst dan de bekende situatie van een collega die weigert iets voor je te doen of iemand die altijd overal ‘tegen’ is of natuurlijk die klant die niet meteen “ja” zegt op een in hun ogen fantastisch en niet te weigeren aanbod.

De vraag hoe daar mee om te gaan suggereert dat er technieken zijn die , als je deze maar braaf oefent en toepast, alle verzet als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. Het suggereert ook dat het altijd alleen maar aan die ander ligt.

Een hoop van mijn collega-consultants/trainers zijn op dat gebied enorm behulpzaam en verdienen er zelfs ook nog geld aan om mensen te helpen met het aanreiken en aanleren van een aantal tips en tricks om dit euvel te verhelpen.

Wat echter veel interessanter is om na te gaan in hoeverre jijzelf de oorzaak bent van een weerstand bij iemand anders. Wanneer je daar bij stil zou staan kom je er zeer waarschijnlijk achter dat je niet goed luistert, geen echte interesse toont en vooral geen goed contact hebt met je collega of klant.

Ook hier geldt: voorkomen is beter dan genezen. Door kritisch naar je eigen doen en laten te kijken zul je zien dat je de meeste weerstanden niet eens meer tegenkomt en niet onbelangrijk veel minder ingewikkelde toneelspelletjes hoeft in te studeren. En als grootste bonus op dit alles: geen slechte energie meer van al dat vechten.

Wilt u hierover meer weten ga dan naar : http://www.salesconsult.nu

De Taal van de Straat

verbinding

Ik had mij voorgenomen niet te schrijven over politiek maar nu de verkiezingen in aantocht zijn en ik een aantal lijsttrekkers zie worstelen om echt verbinding te maken met de kiezer, een competentie die ik mijn klanten leer om betere verkoopresultaten te behalen, kon ik de verleiding niet weerstaan.

Het was tijdens de campagne voor de provinciale statenverkiezingen dat ik een lijsttrekker hoorde zeggen dat hij en zijn achterban voortaan de taal van de straat moesten leren spreken. Wat ik hem toen niet hoorde zeggen was dat hij de taal van de straat ook moest leren verstaan. Immers door een taal te spreken maar ook te verstaan ontstaat verbinding en door verbinding leg je een basis om mensen voor je te winnen.

En daar zit volgens mij de crux bij alle populisten waar wij de laatste tijd, zowel nationaal als ook internationaal mee geconfronteerd worden. De heren en dames spreken de taal van de straat maar verstaan het ook. Door deze vaardigheid geven ze de burger het gevoel dat ze gehoord en gezien worden en dat is zoals we allemaal weten een basisbehoefte van iedereen. Hierdoor wordt een verbinding gemaakt die, volgens de huidige peilingen tot een positieve grondhouding leidt richting deze partijen. Het gekke is dat de oplossingen die daarna volgen eigenlijk niet meer zo relevant zijn. Sterker nog, het interesseert de burger eigenlijk niet zo veel meer of het oplossingen zijn die haalbaar zijn of niet: ze zijn gehoord en gezien dat is het belangrijkste.

Ik heb de laatste tijd de verkiezingsspeeches van een aantal lijsttrekkers aangehoord en wat ik daar in miste was de taal van de straat. Speeches van politici tegen wil en dank, die eigenlijk veel liever besturen dan politiek bedrijven en die kreten bezigen als: “morele revolutie” en “samen dit en samen dat”. “Echt” de taal waar de gewone burger het gevoel van krijgt dat zijn problemen met schulden, verlies van een baan, armoede, onzekerheid, de gevolgen van een terugtrekkende overheid etc. gehoord en verstaan wordt.

Hun non-verbale houding straalt ook nog eens een ongemakkelijkheid uit met de boodschap die ze prediken. Het is als een keurige zakenman die probeert te levelen met een aantal Rotterdamse havenarbeiders door plat Rotterdams te gaan praten. Het klinkt niet en het ziet er ook niet uit. Natuurlijk is authenticiteit de basis voor verbinding maar dan wel in een taal die mensen verstaan.

Je moet concluderen dat als je een taal niet verstaat je deze ook niet kunt spreken, laat staan dat je dan ook oplossingen kunt bedenken waar de mensen wat aan hebben. Dat is ook de reden waarom veel mensen het gevoel hebben in de steek gelaten te zijn door Den Haag.

De kopstukken uit de Haagse politiek zullen dus op les moeten om te leren echt verbinding te maken met de burger, want pas dan heb je kans dat mensen enthousiast worden van je ideeën en misschien wel op je gaan stemmen.

Wat in ieder geval niet werkt is ruzie maken en elkaar voortdurend uitsluiten in welke taal dan ook. Daar helpt geen enkele taalles tegen.

Perron 7

kioskperron7

Ik moet voor een van mijn klanten de laatste tijd regelmatig in Utrecht zijn. En omdat de drukte op de weg steeds onvoorspelbaarder wordt neem ik meestal de trein. Op de grotere stations heeft de NS op ieder perron een Kiosk staan waar je snel een kopje koffie , saucijzenbroodje of een croissant kunt kopen.

Ik kom daar altijd aan op perron 7 en voor de mensen die ook het genoegen hebben hier aan te komen zal het een moment van herkenning zijn, tenminste als ze de Kiosk in aller haast niet voorbij lopen.

Vroeg opstaan voor een avondmens als ik en vervolgens in een volgepakte trein zonder ook maar de geringste kans op een zitplaats heeft niet bepaald een positief effect op mijn humeur. Maar sinds ik de mensen van de Kiosk op perron 7 van het CS Utrecht heb ontmoet is mijn leven veranderd.

Ze zijn snel , vriendelijk en bovenal herkennen ze mij tegenwoordig. Als ze mij aan zien komen staat de Capuchino Extra Sterk al klaar. Met contactloos betalen gaat het werkelijk razendsnel en lijkt het niet veel meer tijd te kosten dan een pitstop voor nieuwe banden van onze beste coureur aller tijden Max Verstappen. Het is zelfs al zo dat als ik de trein instap ik me verheug op mijn ontmoeting met de mensen van Perron 7.

Door gewoon vriendelijk te zijn, contact te willen maken en vooral geïnteresseerd te zijn in mensen maken zij voor velen de ontberingen van een treinreis meer dan goed.

Interesse in mensen betekent je geheugen s’ochtends niet onbeheerd op je nachtkastje laten liggen maar gebruik het om te onthouden wat belangrijk is om mensen een goed gevoel te geven. Dat begint bij gezien en gehoord worden: een van de basisbehoeften van ieder mens.

En zo kun je een verschil maken.

Snowday

snowdayIk heb het ‘geleend’ van mijn neef toen die met zijn gezin in Amerika woonde. In de winter als hij letterlijk totaal ingesneeuwd en van alle contact met de buitenwereld was afgesneden maakte hij van de nood een deugd: hij hield een snowday. Een dag waarin het gezin mocht doen wat zij wilde. De telefoon was uit, iedereen liep in pyjama door het huis, lag in bed, las een boek, keek televisie of speelde een spelletje. Niemand deed iets waar ze geen zin hadden, geen afwas , geen wasje draaien, kamer opruimen of huiswerk maken. Een totale relaxdag.

Nu met ons veranderende klimaat zullen deze snowdays in Europa hoogstwaarschijnlijk steeds zeldzamer worden maar dat betekent niet dat we moeten gaan zitten wachten tot dat we een keer ingesneeuwd raken om een snowday te houden.

Mijn advies is dan ook om ieder kwartaal een snowday te houden of het nu koud en nat is of dat de mussen van de daken vallen. Laat de telefoon rinkelen, doe het huis op slot en als er iemand aanbelt duik je achter de bank of het gordijn en laat iedereen doen waar die zin in heeft. Het is ontspannend , het brengt je weer dichter bij elkaar en het is goedkoop. Ik wens u allen happy snowdays toe.

 

Auwto

moeder-oren-dicht

Ik weet niet hoe het u vergaat maar ik heb een ergernis waar ik niet langer over kan én wil zwijgen. Het gaat over de uitspraak van het woord : auto.

Het is onderhand gemeengoed geworden dat mensen die in een soort van media-voorbeeld-positie functioneren zoals in de reclame, de radio- en televisiewereld zich bedienen van de uitspraak als in : auw !

Voor mij is de associatie met het woord auw bij pijn volledig van toepassing. Het is echt vreselijk om aan te horen.

En wat het nog erger maakt is dat de media-voorbeeld-mensen ook nog eens de sterke neiging hebben elkaar allemaal na te praten waardoor het gevaar dat deze uitspraak ons gehele taalgebied gaat terroriseren zeer reëel is. Het zal zich verspreiden als een bliksembol op een rietendak: heel snel dus.

Naast de snelle verspreiding van deze verschrikkelijke uitspraak is het ook nog eens een woord dat in veel verschillende combinaties voorkomt. Van auto-immuunziekte tot autopiloot het doet allemaal even zeer voor het gehoor om maar te zwijgen over de mutilatie van de betekenis.

Ik heb het voor de zekerheid nog even opgezocht en de uitspraak van het woord ‘auto” is toch echt ‘oto’.

Ik wil nog niet zo ver gaan dat de uitspraak van het woord “auto” een afspiegeling is van het verval dat we in ons taalgebruik de laatste jaren zien gebeuren waarbij een gevoel van heimwee door mij lastig is te onderdrukken naar de tijd dat de gegoede burgerij om statusverhogende redenen alleen maar Frans sprak. Het lijkt ook nog eens voort te komen uit een soort van onzekerheid waarbij men denkt : als de ander het doet laat ik het dan ook maar doen.

Het zou mooi zijn als we woorden weer wat mooier zouden kunnen laten klinken dan afzakken naar een soort van rioolniveau. Een niveau dat stinkt, ziek maakt, irriteert en vooral niet inspireert of gedachten tot bedaren brengt zoals mooie muziek, een voorgedragen gedicht of andere kunst teweeg kan brengen.

Ambitie

Ik ben de 50 gepasseerd en het leuke van deze levensfase vind ik dat mijn omgeving steeds interessanter wordt. Ik heb het dan over mijn eigen tijdgenoten. Overal waar ik kom spreek ik met mensen die wat hebben meegemaakt. Ze hebben allemaal hun krasjes en krassen wel opgelopen. De turbo-yuppen-tjakka-taal is verdwenen. De gesprekken gaan eindelijk ergens over en het bellenblazen is gelukkig voorbij. De ambities zijn wat bijgesteld, of helemaal afgesteld, en je maakt je niet meer zo sappel over dingen zoals vroeger toen je nog dacht dat de hele wereld op je zat te wachten.

Het grote gevaar dat zich echter nu voor mij openbaart is dat ik de jongere generaties, laat ik zeggen de dertigers, benader met diezelfde houding van “ doe maar rustig jongen, het komt wel goed met jou en ga vooral op zoek naar iets wat je echt leuk vindt”.

Ik moest hier aan denken toen ik onlangs een jonge advocaat tegenkwam. Ruim een jaar getrouwd, baby op komst en hard bezig aan zijn carrière. Het ultieme doel voor hem was om zo snel mogelijk partner te worden. Ik vroeg hem: “ Wat verandert er eigenlijk wezenlijk als je dat bereikt hebt ? waarop hij antwoordde: “ Nou, ik krijg meer verantwoordelijkheid over deals en over mensen maar het belangrijkste is dat ik dit werk niet meer voor een “schamel” salaris maar voor het tienvoudige hoef te doen. Waarop ik zei: “ Ja maar als die pay-check jouw enige hoogtepunt van de maand is, dan zou ik gaan nadenken of je niet iets anders moet gaan doen, want dat hou je dan niet lang vol lijkt me “. Einde preek.

Enige tijd later toen ik het gesprek nog eens de revue liet passeren realiseerde ik mij dat iedereen recht heeft op zijn eigen ambities en doelen in het leven en dat ik die hen vooral niet moet ontnemen omdat ik nu eenmaal net iets verder en iets belegener ben dan die billenbijters van rond de dertig.

Maar ik dacht ook aan al die blindgangers die weigeren na te denken over wat ze nu echt drijft in het leven en die zichzelf op die leeftijd nog zo slecht hebben leren kennen dat ze blijven steken in dommige en oppervlakkige reflecties als veel geld verdienen. Hierbij nog niet eens in staat om enige voorstelling te maken van wat je ervoor over moet hebben om zoiets te bereiken. Om nog maar te zwijgen over de vraag of de noodzakelijke competenties en vaardigheden wel voorradig zijn. Je hoort dan al snel dat men de kansen niet krijgt en alleen maar tegengewerkt wordt en dat het vroeger allemaal veel eenvoudiger was en sneller ging.

Als lid van de zogenaamde “verloren” generatie ( ja dat is echt een begrip uit de sociologie) kan ik melden dat ook ik die gedachten vroeger had en dat ze me weinig verder hebben geholpen. Wil je wat en kun je wat maar ben je het nog niet, dan is er voor mij maar één advies: Do you want to be one , act like one !

 

Krijg de HIK

krijg-de-hik-foto

“Dus jij gaat speciaal naar die supermarkt als je weet dat die ene dame achter de kassa zit ?!”, vroeg ik aan mijn vrouw. Waarop ze antwoordde : ‘ Sterker nog , ik kijk wel eens naar binnen om te zien of ze er is en als ze vrij is dan ga ik naar een ander”.

Ik zei tegen mijn vrouw dat dit toch wel bijzonder was.

Maar wat is dat nou dat een caissière het verschil kan maken of je nu wel of niet naar die supermarkt gaat ?

Ik heb er al eens eerder over geschreven toen ik mij verbaasde over het gebrek aan kontaktueel vermogen van de gemiddelde supermarktmedewerker, waarbij ik nog niet eens verschil maak tussen iemand achter de kassa of iemand die de vakken aan het vullen is. Ik rekende toen voor dat een gemiddelde consument zo’n 3 keer per week naar de winkel komt en dat dus in een jaar ca. 150 keer een kans bestaat om een vaste klant te leren kennen en dat bij een gemiddelde arbeidsduur van laten we zeggen 2 á 3 jaar je toch 450 kansen krijgt om kontakt te maken.

Nu ben ik tamelijk gedeformeerd door mijn vak en overgevoelig voor hoe medewerkers klanten behandelen maar dit voorbeeld geeft mij weer hoop en vertrouwen dat het nog steeds bestaat.Deze caissière heeft namelijk de HIK. HIK staat voor : Herkennen, Interesse en Kontakt*

Herkennen

Zij herkent de klant en hoeft dus iemand niet 500 keer gezien te hebben om een emotie die op een mogelijke herkenning van de persoon zou kunnen lijken niet meer te kunnen onderdrukken.

Interesse

Ten tweede heeft ze interesse. Ze is geïnteresseerd in mensen. Als je dat niet hebt kun je als supermarkt je beter voegen in je lot en blijven huilen over de moordende concurrentie die lijkt te gaan om tienden van centen en waarbij slechts de voedselproducenten gedwongen worden zichzelf en hun beesten te ondervoeden en te mishandelen.

Kontakt

Ten derde maakt ze kontakt. Dat kan een begroeting zijn maar niet die obligate die elke caissière tegenwoordig standaard doet zonder enige blijk te geven over een geheugen te beschikken dat de 1 kb overstijgt. Nee, een begroeting waaruit blijkt dat de klant ook echt wordt herkend. De ene klant is er niet van gediend en de ander wil niet anders dan figuurlijk omhelst worden. Zo zijn er verschillende varianten in kontakt mogelijk. Het goede nieuws is dat je er bijna 500 keer de kans voor krijgt om te ontdekken welke mate van kontakt de klant prefereert.

Door deze drie eigenschappen geeft ze de klant het gevoel dat die welkom is, dat men blij is dat die er weer is en dat men belangstelling toont. Dat laatste betekent letterlijk dat we het belangrijk vinden dat hij/zij er weer is. En weet je wat het goede nieuws is: Een klant is voortdurend op zoek naar een goed gevoel en als die dat krijgt komt die terug.

Dus wat mij betreft mogen alle medewerkers van supermarkten de HIK krijgen.

*ik schrijf contact met een k omdat de hik beter blijft hangen

Motivatie

Wij hebben een zoon die zich op een leeftijd bevindt die door pedagogen als uitdagend en kwetsbaar wordt getypeerd. Het ligt er een beetje aan vanuit welk standpunt je deze analyse bekijkt maar dat deze fase een bepaalde onrust en onvoorspelbaarheid in zich heeft moge duidelijk zijn.

Het is een fase met onverwachte donderslagen bijvolstrekt heldere hemels en ook een waarbij alles moet worden uitgeprobeerd en grenzen moeten worden opgezocht voor zover die er überhaupt nog zijn. Want hij is de laatste van drie en ik zeg wel eens: “ de eerste maakt de regels, de tweede kraakt de regels en de derde heeft geen regels”.

Maar goed, hij is een slimme jongen die op een niveau staat waar ik een aantal jaren langer over heb moeten doen dus wat heb je te klagen zou je zeggen. Ik heb ook niet zo veel te klagen anders dan dat ik mij nogal eens afvraag hoe je iemand in deze fase van zijn leven kunt motiveren. Hoe behoed je iemand voor de fouten die jij zelf juist zo graag had willen vermijden maar daar om onduidelijke redenen niet in geslaagd bent.

Ik moet bekennen dat ik vind dat iemand verantwoordelijk is voor zijn eigen leven en dat de rol van een ouder slechts bestaat uit het helpen van het kind bij het maken van fouten, zoals een goede vriend mij ooit eens uitlegde.

Maar er is ook nog iets anders waar ik, als ik twijfel aan het mechanisme van straffen en belonen, van regels stellen en handhaven, van praten, schreeuwen en zwijgen, van opletten en negeren, van luisteren en aanmoedigen, aan probeer vast te houden.

Dat is het Model van Verschuer. Elke keer als mijn zoon weer last heeft van een motivatiecrisis, een afleiding die hem in tijds- en concentratieproblemen heeft gebracht wijs ik hem op dit model. Ik moet zeggen het voorkomt veel discussie en ik heb hem netjes op de keukenmuur geplakt en hoef er maar naar te wijzen en de situatie is helder voor alle partijen. Doe er uw voordeel mee zou ik zeggen.model-van-verschuer

%d bloggers liken dit: