Politiek is net wielrennen

wielrennen

We staan aan de vooravond van belangrijke verkiezingen in ons land. Op 20 maart kunnen en moeten we naar de stembus om het bestuur van onze 12 provinciën te kiezen, maar we stemmen ook voor een nieuwe samenstelling van de Eerste Kamer. Dus dubbel belangrijk zou je kunnen zeggen. Ik zit nu zo’n 20 jaar in de politiek en verkiezingstijd is altijd een bijzondere periode. Iedereen die maar enigszins betrokken is bij een politieke partij lijkt dan weer wakker te worden. Ledenvergaderingen worden weer drukker bezocht en, als het over de inhoud gaat, met welk programma gaan we de campagne in. Maar ook de kandidaatstelling, de plaats op de lijst en kom je wel op een verkiesbare plek terecht en houd ik mijn baan als bestuurder wel na de uitslag, zijn zaken die zorgen voor een gezonde en verwachtingsvolle spanning bij betrokkenen. Het is een tijd van samen optrekken voor de campagne maar ook weer niet. Immers je wilt dat jouw partij het goed gaat doen en de meeste stemmen binnenhaalt maar dan wel alleen op jou als het even kan. En zo lijkt het eigenlijk net op een wielrenwedstrijd.

Je zit samen in een ploeg, traint en eet samen en hebt dezelfde ploegleider en rijdt dezelfde route. Je ziet samen af, deelt lief en leed en als een ploeggenoot lek rijdt geef je je wiel aan de ander die meer kans maakt om te winnen. Je houdt elkaar in de gaten, hoe doet hij/zij het, is ie moe, houdt hij het wel vol, heeft ie goede benen en moet die misschien wel afhaken? Je helpt elkaar om jezelf te helpen want alleen ga je misschien wel sneller maar kom je niet verder. Je houdt elkaar vast maar laat los om alleen over de meet te kunnen gaan. Allemaal voor dat ene doel: het winnen van de koers.Daar moet alles voor wijken.

Totdat de streep in zicht komt want dan is het ‘de dood of de gladiolen’ en ‘alles voor je eigen en God voor ons allen’, om in CDA-termen te blijven. Er kan immers maar één de winnaar zijn en dan dondert het niet hoe dat gebeurt. Collega’s zijn dan even je concurrenten. Je helpt elkaar om jezelf te helpen want alleen ga je misschien wel sneller maar kom je niet verder. Je houdt elkaar vast maar laat los om alleen over de meet te kunnen gaan. En eenmaal over de meet dan zijn we allemaal weer vrienden en collega’s en is alles wat er is gebeurd vergeven en vergeten en komen we als ploeg weer bij elkaar om er weer een team van te maken. Een team dat een provincie gaat besturen met kundige, betrokken en betrouwbare mensen met het hart op de juiste plek voor iedereen. Een team dat staat voor maar één doel: het winnen van de wedstrijd voor alle burgers. Nu begrijp ik ook dat zoveel politici een liefhebber zijn van deze sport.

Advertenties

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: