Afwerkplek

Fotoafwerkplek

Ik heb wel eens vaker op deze plaats geschreven over mijn ervaringen in een supermarkt. Het heeft, vrees ik, met mijn beroepsdeformatie te maken dat ik zo overgevoelig ben voor hoe je in een winkel behandeld wordt.

Zo was ik onlangs in een AH-vestiging waar geen gewone kassa’s met, als je geluk hebt, een vriendelijke kassière die, als je geluk hebt, je boodschappen helpt mee in te pakken en je attendeert op de laatste spaaractie en, als je geluk hebt, ook nog onderwijl multitaskend een vriendelijk praatje met je maakt omdat je daar ongeveer 156 keer per jaar komt en zij jou het gevoel geeft je vaker gezien te hebben, als je geluk hebt.

Zo werkt het daar ook. Je komt met je boodschappen bij zo’n afwerkplek, je scant ze zelf, je betaalt ze zelf en zonder dat er ook maar iemand heeft op- of omgekeken verlaat je de winkel. Het enige dat ontbreekt zijn van die schotten tussen de afwerkplekken die nog voor een beetje privacy zouden kunnen zorgen.

Het deed mij denken aan een afwerkplek. U kent ze wel, van televisie of van per ongeluk verdwaald langsgereden waarbij u uw nek te lang in een te scherpe onnatuurlijke hoek gehouden verwonderd hebt over wat daar nou gebeurt. Die parkeerterreinen met parkeerhaventjes op gure en donkere afgelegen industrieterreinen waar s ’avonds toch geen fatsoenlijke mensen komen, behalve een verdwaalde Amsterdamse huisarts, waar je je auto inrijdt, wacht op wat komen gaat en na een half uur betaalt en rustig vertrekt alsof er niks is gebeurd. Een plek waar je een dienst verleend krijgt waar geen vragen worden gesteld en anonimiteit voorwaarde nummer 1 is en waar voor een levensbehoefte voor de laagste prijs wordt aangeboden n’importe wat het betekent voor de producent en de consument. Het is het putje van de economische ladder.

Nu weet ik dat de concurrentie in de levensmiddelenhandel stevig is en dat iedereen te vuur en te zwaard probeert de consument voor zich te winnen.Maar is de supermarkt hierdoor niet verworden tot een pakhuis met stellingen met hier en daar een verdwaalde medewerker die harteloos voor zich uitkijkt en zich afvraagt of dit nu wel de baan is die hem/haar de vreugde in het leven brengt?

Door de afwezigheid van contact ontstaat een wonderlijk fenomeen nl. de afwezigheid van betrokkenheid en verbinding. Er ontstaat afstand en wat nog erger is er ontstaat onverschilligheid. Het maakt niet meer uit of je in een magazijn met een blauwe of een gele gevel binnenloopt. Wat kan het je schelen wie of wat daar gebeurt, je haalt letterlijk de middelen die jou in leven houden en dat is het dan.

Onverschilligheid is het ergste gif waardoor opstanden ontstaan, mensen niet meer mee willen doen en niet meer de moeite nemen over zaken na te denken die goed maar ook heel slecht voor ze kunnen uitpakken.

Een mooi voorbeeld vind ik de eindeloze discussie over de lage prijzen die boeren ontvangen voor hun producten omdat de consument niet bereid zou zijn om een beetje meer te betalen. De boeren worden meegesleurd in die prijsgevechten tussen de supermarkten of ze het nu willen of niet. Maar is het gek dat in diezelfde supermarkten op geen enkele wijze recht wordt gedaan aan al die noeste arbeid van al die boeren door slechts als pakhuis te fungeren waar slechts onverschilligheid wordt gezaaid en waar geen enkele waarde van belang wordt toegevoegd.

In mijn geval is het al een wonder dat ik überhaupt nog weet dat die afwerkplekken in een AH-vestiging stonden. Als beleving heb ik eigenlijk niks ervaren waardoor ik enig gevoel heb overgehouden om diezelfde ervaring nog eens te willen meemaken. Eenvoudigweg omdat die er gewoon niet was. De enige overweging om terug te komen is dat het in de buurt is of toevallig op mijn route en dat de winkel open is. Dat verklaart ook het succes van online boodschappen doen. Verder kan het mij werkelijk niet veel schelen of ik daar een prettige ervaring heb opgedaan zodat ik mij kan verheugen op een volgend bezoek.

Zoals die aan mijn favoriete schoenmaker en stomerij. Ze kennen mij daar, ik word er vriendelijk benaderd en ga blij en tevreden weg en weet zeker dat ik weer terugkom ook al staan er nog zeven andere schoenmakers en stomerijen naast elkaar die de helft goedkoper zijn. Ik ben begaan met hen en zij met mij en blijf ze trouw tot in lengte van dagen. We hebben contact en er bestaat geen afstand en onverschilligheid.

Het zal allemaal wel met prijzen, concurrentie en marges te maken hebben en veel mensen willen kennelijk zo min mogelijk beleven als ze hun levensmiddelen kopen.

Maar het echte levensmiddel dat men in mijn ogen nodig heeft is ‘contact’. Wij zijn immers nog steeds sociale wezens en zonder contact gebeurt er niks. Net zoveel als er gebeurt op zo’n afwerkplek als je pech hebt: lekker snel, anoniem en efficiënt.

 

 

Advertenties

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: