Middelvingerstaart

hondenstaart

Het is nu bijna tien jaar geleden dat wij voor de eerste keer een puppy kregen. Niet opgegroeid met honden en dus onervaren leek het mij verstandig de opvoeding van de hond niet “by trial & error” te laten verlopen maar hiervoor professionele begeleiding in te schakelen. Ik schreef mij in voor een puppy-cursus bij ons in de buurt.

Op de eerste avond nog wat onwennig maar gaandeweg begon ik er plezier in te krijgen en mij meer comfortabel te voelen tussen al die verschillende honden met al die verschillende eigenaren. Het was na een aantal dagen zelfs zo dat ik me erop begon te verheugen als ik weer naar de cursus mocht.

Onder de bezielende leiding van een zeer gedreven en kundige cursusleidster leerde ik hoe mijn hond te laten komen en te luisteren, te laten zitten, te laten wennen aan het lawaai van vuurwerk en zelfs een onverhoopt bezoek aan de wachtkamer van een dierenarts werd geoefend.

In die tijd waren mijn kinderen nog jong en begon ik mij gaandeweg te verbazen over de overeenkomsten die er bestaan tussen de opvoeding van een hond en van een kind.

Zo werd je geleerd vooral duidelijk te zijn naar een hond. Zodra je twijfelt en niet duidelijk genoeg aangeeft wat je van het dier verwacht dan neemt hij/zij een loopje met je en gebeurt er niet wat je wilt. Bij een kind is dat eigenlijk net zo waarbij het voor de ouder altijd een uitdaging blijft om consequent te zijn.

Een ander opmerkelijk verschijnsel is het moment dat de hond in een staat verkeerd dat hij totaal niet luistert en onbereikbaar lijkt. Je kunt op je kop gaan staan en met luid geschreeuw proberen tot hem door te dringen maar niets lijkt te helpen.

De cursusleidster noemt dit : de hond toont zijn “middelvingerstaart”. De naam is afgeleid van de stand van de staart die half schuin naar de grond wijst en die het midden houd tussen naar boven en kwispelend en helemaal naar beneden wijzend.

Om de hond weer bij de les te krijgen moet je contact maken. Door contact krijg je zijn aandacht en is dan pas weer in staat te luisteren en te gehoorzamen. Zodra het contact is hersteld gaat de staart uit de middelvingerstand en kun je weer verder met wat je van plan was. De overeenkomst met de mens is verbluffend te noemen.

Het lijkt erop dat tegenwoordig ook veel mensen hun staart in de “middelvinger-stand” hebben staan. Ze zijn om wat voor reden niet bereikbaar en niet aangesloten op hun omgeving. Onverschillig om wat de toekomst hen zou kunnen brengen en helemaal om wat ze überhaupt hier in deze wereld zouden moeten. Straffen of schreeuwen heeft geen enkele zin om tot ze door te dringen.

De enige manier om mensen uit deze stand te krijgen is dus om contact te maken. Kijk ze aan, toon interesse, praat met ze, maak ze wakker en stimuleer ze om weer naar je toe te komen zodat ze ook weer in staat zijn om te luisteren en te leren. Als dat op een oprechte manier gebeurt bereik je meer dan hopen op een snel succesje door vol ongeduld te schelden en te tieren. Hiermee vergroot je de afstand en verklein je de kans dat de staart in de kwispelstand komt.

Advertenties

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: