Pesten

Ik weet niet hoe het u vergaan is de afgelopen weken maar ik ben toch tamelijk in verwarring moet ik zeggen.

De discussie over het recht op vrije meningsuiting die is losgebarsten naar aanleiding van die verschrikkelijke aanslag op de redactie van dat blad in Parijs heeft mij aan het denken gezet. Die miljoenen mensen die vinden dat ze beperkt zijn in hun rechten om anderen te bespotten of te beledigen, die roepen dat ze monddood gemaakt zijn en vooral dat het een principieel recht is dat alles op dit vlak gewoon ‘moet kunnen’.

Ik moest terugdenken aan mijn vroege jeugd toen ik thuis vol bravoure vertelde dat ik een klasgenoot had uitgescholden en dat ze , het was ook nog een meisje, huilend de klas was uitgerend. Ik vond het wel stoer van mezelf te merken dat ik tot zoiets in staat was. Mijn moeder vond dat niet. Ze maakte mij snel duidelijk dat ik zulke dingen niet mocht doen en dat ik de volgende dag mijn excuses moest gaan aanbieden. Dat het haar menens was bleek de volgende dag toen ik haar, bij het uitgaan van de school bij het hek zag staan wat ze anders nooit deed. Haar blik maakte mij direct duidelijk dat er geen ontkomen aan was en dat ik niet eerder thuis hoefde te komen voordat ik mijn excuses had aangeboden. Met de staart tussen de benen draaide ik me om op zoek naar het slachtoffer en toen ik haar zag stamelde ik zoiets van “ sorry voor gisteren “.

Pesten was in die tijd nog niet zo’n maatschappelijk aanvaard probleem en moest men vertrouwen op het gezonde verstand van ouders en verzorgers die de moeite namen om ook nog wat fatsoensnormen in de opvoeding op te nemen.

Vandaag de dag is het een hele wetenschap en wordt er van hoog tot laag gediscussieerd hoe dit vreselijke probleem te tackelen. Op scholen worden speciale pestfunctionarissen aangesteld en worden er programma’s ontwikkeld die dit ongewenste gedrag tegen moeten gaan.

U begrijpt nu mijn verwarring: Als ik vroeger al werd gecorrigeerd als ik iemand onheus bejegende en als ik nu nog jong zou zijn geweest was ik in een Halt-traject of ander begeleidingsprogramma terechtgekomen met maar één doel: pesten mag niet en is schadelijk voor je medemens. Maar als ik de discussie over vrijheid van meningsuiting nu volg en mij verplaats in de tijd van toen had ik tegen mijn moeder kunnen zeggen: “Lieve moeder alles goed en wel, ik begrijp je bezwaar maar ik beroep mij toch echt op mijn recht op vrije meningsuiting, het recht om iemand te mogen kwetsen en het recht op “dit moet kunnen”. Ik weet niet wat mijn moeder dan had gedaan maar ik zou het wel kunnen raden: ze zou zeker weer bij het hek staan.

Advertenties

Doe mee met de conversatie

4 reacties

  1. Natuurlijk heb je gelijk Otto, en betekent vrijheid van meningsuiting niet dat je een ander ongelimiteerd mag beledigen, of respectloos behandelen. Maar zijn spotprenten niet gericht op het aanwakkeren van een discussie? Is het niet een vorm van kunst, juist omdat woorden te kort schieten?

    Like

    1. Hoi Janine, Tuurlijk is dat de bedoeling van die spotprenten, tenminste dat hoop ik. Het probleem is echter dat je als zender van de boodschap niet kunt beoordelen wat de ontvanger er van vindt of hoe die ermee omgaat. Ik ben ook tegen de extreme reacties die er nu plaatsvinden en verafschuw de onverdraagzaamheid. Kunst zoekt altijd de randen op om interessant voor de kijker te zijn, anders is het saai. Maar dat alles moet kunnen gaat mij als principe te ver en ontslaat mensen die daar echt in geloven van de plicht zich te verdiepen in een ander. Overigens worden er nog steeds de vreselijkste dingen met de beste bedoelingen gedaan en gezegd.

      Like

  2. Spotprenten zijn sarcastisch en cynisch bedoeld, met de nodige humor om te relativeren. Soms kan ook de spotprent te ver gaan naar mijn idee. Hier is echter niet alleen Mohammed beledigd maar alles en iedereen is op de hak genomen.
    En dan is ook nog van belang hoe men de spot ervaart. Wie snel op de teentjes is getrapt zal zich eerder ergeren.
    Als men persoonlijk wordt bespot is het pas echt kwetsend. Dus niet het systeem maar een individu op een lelijke manier te kijk zet. En dat is het essentiële verschil.

    Like

    1. Hoi Tine, Ik ben het helemaal met je eens. Je hebt de reactie van de ontvanger als zender niet in de hand en natuurlijk moet je niet al te zwaar op de hand doen over de mate van lichtgeraaktheid van sommige mensen. Maar het principe dat ‘alles maar moet kunnen’ stuit me tegen de borst. Dat is m.i. geen basis om vreedzaam en verdraagzaam met elkaar te leven.

      Like

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: