Onthouden

Ik maak zoals velen van u iedere week wel een paar keer de gang naar de plaatselijke supermarkt. Het is een gewoonte die er nu eenmaal bij hoort als je niet wilt verhongeren of uitdrogen. De concurrentie is groot en men is veelal gericht op het rondomwonende publiek. Sterker nog, het is zelfs bepalend om een vestiging te openen op een locatie. Maar waarom gaat men dan zo lichtzinnig om met dat publiek ?

Ik moest hier aan denken toen ik nog, als het budget het toeliet, mijn zondagse kleren kocht bij een heuse kleermaker in Utrecht. Al generaties lang kwamen daar mensen van allerlei pluimage hun kleding kopen. Van de bakker tot de bankdirecteur en van de student tot de gehaaste handelsreiziger. Allemaal met hun eigen wensen en hun eigen smaak. Een ding trok hen allemaal naar diezelfde winkel: ze werden herkend.

Als je daar binnenkwam werd je begroet op een manier dat hij wist wie je was , wat een gevoel van welkom teweegbracht. Maar het ging nog verder. Als je daar voor de eerste keer je maat had laten opnemen dan registreerde hij dat. Als je een volgende keer een overhemd of een broek of duurder, een pak bestelde dan wist hij de maten al dus dan kon die sessie achterwege blijven. Op de dag dat het textiel klaar was en je het mocht komen ophalen bekroop mij altijd een gevoel van lichte opwinding. Ik verheugde mij gewoon op die dag. Want bij binnenkomst was de begroeting allerhartelijkst en het bestelde hing zoals afgesproken al klaar. Maar de grootste opwinding voor mij was het moment waarop hij antwoordde op mijn vraag : “moet ik het nog even passen ? “, en zei: “Is niet nodig meneer van Verschuer we hebben uw maten toch ! “

Je kunt je niet voorstellen wat een heerlijk gevoel dat gaf en helemaal natuurlijk als je dan thuis kwam en het bleek ook allemaal perfect te passen en je omgeving in volle bewondering stil viel over zoiets moois.

Nu is dit natuurlijk een bijzondere winkel met een gepassioneerde vakman die hart heeft voor zijn werk en voor zijn klanten. Maar waarom kan dit niet in bijvoorbeeld een supermarkt ? Misschien niet zo overdreven en uitgebreid maar al was het maar een fractie van dit niveau dan zou dat mij al gelukkiger maken en alleen al voor het plezier de winkel wellicht wel vaker aandoen dan nodig is.

Want hoe moeilijk kan het zijn. Ga maar na, ik kom alleen al zo’n 20 jaar 3 keer in dezelfde supermarkt en krijg nog iets te vaak het gevoel dat men mij daar voor de eerste keer ziet. Dat is toch zo’n 3000 keer dat men de kans heeft gehad mij het gevoel te geven dat ik herkend word en welkom ben. Nu is het verloop van personeel in de supermarktbranche groot dat weet ik ook wel, maar hoe vaak moet iemand met een gezond verstand een gezicht gezien hebben om ook maar enigszins blijk te kunnen geven dat er sprake is van enige herkenning ? Het zal toch niet aan mijn contactuele uitstraling liggen ?

Advertenties

Doe mee met de conversatie

2 reacties

  1. Misschien elke keer een beetje opvallen door een pruik of afwijkende kleding. Herkennen zal dan wel lukken maar hoe ze je noemen blijft dan de vraag…

    Liked by 1 persoon

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: