Wegzenden

wegzenden

 

In mijn vak als organisatieadviseur help ik mensen bewust te worden van hun gedrag en waar nodig effectiever te worden in het bereiken van gestelde doelen. Zo gebruik ik o.a. de alom gehate vorm van rollenspellen om deelnemers te laten ervaren hoe ze in bepaalde situaties communiceren en wat dat voor effect heeft op anderen.

Zo was er onlangs een deelnemer die een oefening deed met als doel de ander te overtuigen van een bepaalde stelling. Wat gebeurde was dat hij, het was een hij, een lawine van argumenten over de ander uitstortte in de hoop dat de tegenspeler letterlijk overtuigd zou raken en het eens zou zijn met zijn stellingname. Na een tijdje brak ik de “discussie” af en vroeg het lijdend voorwerp hoe hij het gesprek had ervaren. Hij zei: “Ik voelde door het voortdurende zenden een afstand ontstaan, alsof ik letterlijk werd weggezonden. Ik voelde geen contact meer en was niet meer in staat te luisteren laat staan dat ik nog wilde overwegen of er überhaupt iets zinnigs in zijn redenering zat waar ik het mee eens zou willen zijn.”

Hij werd letterlijk weggezonden. Een prachtige beeldspraak om uit te drukken wat er met iemand gebeurt als iemand niet luistert. Er ontstaat afstand en verwijdering en het contact verdund totdat het verdampt is.

Luisteren is dus een manier om contact te maken en de afstand tussen mensen te verkleinen. En door het verkleinen van de afstand ontstaat contact en voel je je niet weggezonden. Ik denk dat veel mensen die zich de laatste tijd in gele hesjes hullen zich weggezonden voelen. De afstand is te groot, het contact is weg en wat hen rest is tegen alles en iedereen zijn in een sfeer van ongerichte woede en frustratie. Er is geen enkele energie meer over om redelijk te zijn en na te denken hoe zaken voor iedereen beter zouden kunnen worden. Politici nemen zichzelf altijd weer voor goed te luisteren naar de mensen en daar ook naar te handelen maar evenzovele keren verzandt het in een aanpak die of de weerstand de kop indrukt of zo sterk omarmd wordt dat de mensen het gevoel hebben dat ze gehoord zijn, vervolgens de strijdbijl op de grond laten vallen en weer bezig gaan met hun alledaagse leven. Zonder dat er echt iets verandert.

Advertenties

Seks sells

Ik heb geloof ik wel eens beloofd om hier niet te veel over politiek te schrijven en dat doe ik dan ook niet.

Ik zie de laatste tijd een frappante overeenkomst tussen die nieuwe virtuele politieke partij Forum voor Democratie en Hollands topmodel Doutzen Kroes. Twee verschijningen waar veel mensen toch een beetje nerveus van worden. Ze hebben nogal wat gemeen met elkaar.

Zo weten ze vele mensen op verschillende manieren te prikkelen in ieder geval. Nou heb ik grote bewondering voor de schoonheid van Doutzen, sterker nog ik zou mijn hele slaapkamer met de laatste dessins van ‘La Kroes’ laten behangen als het aan mij zou liggen. Maar nu ik alweer bijna 30 jaar gelukkig getrouwd ben met mijn echte en enige liefde wil ik geen discussie over of het nu Kroes of Bradley Cooper moet worden want dat ga ik toch nooit winnen dus is onze slaapkamer gewoon wit, maar dat terzijde.

Zo heb ik ze ook nog niet vaak weten te betrappen op iets dat lijkt op, zoals ik het zou willen noemen, maatschappelijke intelligentie. Een soort van kijk op de wereld waar mensen iets mee zouden kunnen, waar mensen door geïnspireerd zouden kunnen worden, waar je een bepaalde richting voor jezelf in je leven uit zou kunnen halen zoals  bekende visionairs als Gandhi of Mandela dat wel boden. Begrijp me goed ik heb geen mening over niks en alles maar ik heb het gewoon nog niet gezien.

Een andere overeenkomst zie ik in de manier waarop ze de aandacht op zich weten te vestigen. Op het moment dat het weer een beetje stil dreigt te worden dan plaatst de ene een niets verhullende natuuropname van haar met haar man die in de keuken lekker even een paar pannenkoeken aan het bakken is. Waarom ook niet, het heeft absolute nieuwswaarde en inspireert om lekker terug naar de basis weer een kwaliteitsmomentje te hebben met het gezin.

De ander besluit, net zoals dat werkt bij de verkoop van auto’s, in een uitdagende weinig om het lijf ogende pose op een piano te gaan liggen die net tot aan de rand van de waterlijn van het zwembad is afgezonken. Ik wist trouwens niet dat ze een zwembad bij de Tweede Kamer hadden maar goed. Ook hier is de nieuwswaarde hoog omdat het inspireert tot een moment van relativering, mensen ga weer pianospelen in je zwembad en vergeet de opwarming of stijging van de zeespiegel. Het laat mooi zien waar iemand met een duidelijke visie voor Nederland voor staat. Ik zou Lubbers zo wel eens hebben willen zien.

En zo stijgen de likes en views weer naar respectabele aantallen waarmee de supporters weer tevreden kunnen worden gehouden.

Een beproeft recept waar een Buma of Segers niet aan hoeven te beginnen. Stel je eens voor: Buma in zijn zwembroek bij de brug bij Bartlehiem net klaar met een workout in de sportschool geheel ingevet met een mengsel van kokosolie en zelfbruinpasta.

En dan een Segers, op zijn vrije zondag in adamskostuum met slechts een schortje voor een lekkere omelet voor zijn gezin aan het maken terwijl zijn vrouw, totaal verrast door de aanwezigheid van een fotograaf, net uit de douche komt.

Nee, dan FvD en Doutzen die doen dat toch wel slim want wees nou eerlijk. Je vergeet je zorgen toch even helemaal als je die foto’s ziet. Ik denk dan toch echt even niet aan klimaatproblemen of dat de Russen nu komen of niet. Ik waan mij dan even in een hele andere wereld. Heel even.

 

Mijlpalen

mijlpalen

Het was op de begrafenis van mijn vader in 1987 dat een goede vriend tegen me zei: “Wat vreselijk om je vader te moeten missen en vooral de hoogtepunten in je leven die nog komen niet met hem te kunnen delen.”

Ik moet zeggen ik had al wat ervaring na de dood van mijn moeder in 1975 maar ik was toen nog zo jong en de hoogtepunten kennelijk nog niet zo noemenswaardig dat de momenten waarop ik haar mistte niet extra anders aanvoelde, nee: ik mistte haar gewoon altijd en heel erg.

Ook al slijt alles door de jaren het went eigenlijk nooit. En het is waar, naarmate het is geleden worden de momenten die belangrijk zijn extra omdat je die niet kunt delen met je ouders. De mijlpalen als je eindexamen halen, afstuderen, je eerste baan, je vrouw met wie je besluit te trouwen, je eerste huis, je eerste en zoveelste kind en mogelijk kleinkind.

Al dit soort gebeurtenissen openen die wond aan je hart weer dat door de tijd wat was genezen. Het is als een geheelde wond die altijd toch gevoelig blijft.

Dat geldt overigens ook voor de dieptepunten die nu eenmaal ook bij het leven horen. Dat zijn de momenten waarop je niet zo direct iets wilt delen maar wel dat er iemand is waarvan je zeker weet dat ie er is. Beschikbaar op ieder moment van de dag en waar ook ter wereld. Alleen al die gedachte, die zekerheid geeft een rustig en vertrouwd gevoel. En als je ze dan niet meer hebt is dat heel erg, en zeker als ze dood zijn.

 

Wat zou u doen ?

kapper

Het was zaterdagmorgen en ik had die nacht slecht geslapen door een te laat gedronken kopje koffie. Het overkomt mij niet zo heel vaak en meestal gaat het vanzelf weer over, maar zo af en toe raak ik dan in een autistische bui en wil dan niet te veel contact met mensen. Ik besloot die morgen dat het weer eens tijd werd om naar de kapper toe te gaan in een poging mijn gemoedstoestand niet te veel te laten afstralen op mijn uiterlijk. Een tante zei mij ooit eens. “ Ik kan aan jouw haar zien hoe het met je gaat.” Dus daar moest ik dan maar weer eens iets aan doen.

Bij de kapper had ik  dan ook geen enkele behoefte om te praten.Ik werd hartelijk ontvangen door een aardige kapster en nadat ik haar instructies had gegeven voor mijn gewenste kapsel dacht ik lekker stil voor mij uit te kunnen turen en de behandeling in alle rust te ondergaan.

Echter deze vriendelijke dame had zich voorgenomen die morgen al haar communicatieve vaardigheden vol in de strijd te gooien en begon vrolijk een conversatie over het weer, de drukte in de zaak, de dikte van mijn slinkende haardos en of ik nog plannen had voor de rest van het weekend. En dan ben ik zeker nog een aantal onderwerpen vergeten. En aan het einde van de knipbeurt vraagt ze na het tonen van mijn achterhoofd, mij nog vriendelijk of het naar wens is waarop ik haar nog half-knorrig toebeet dat het toch iets te kort was geworden.  Waarna ik nog probeerde de relatie nog enigszins te redden door 5 keer te zeggen dat ik toch héél tevreden was.

De weerstand was daar en ook de vraag die bij mij op kwam: “Hoe maak je aan iemand duidelijk dat je geen zin hebt om te praten ?” Ik heb in mijn vak veel mensen gewezen op de verschillende niveaus van assertiviteit in combinatie met het goed houden van de relatie. Ik kan veel opties bedenken hoe in deze situatie te opereren van een bordje om je nek hangen dat je doof bent tot aan stijf je mond dicht houden en hopen dat je niet met een kaal hoofd de zaak verlaat.

Maar het bleef stil. Ik zag geen enkele goede mogelijkheid om duidelijk te maken dat ik niet wilde praten en heb lijdzaam en met de kortst mogelijke antwoorden de knipbeurt doorstaan. Ben benieuwd hoe u in dezen zou opereren. Laat het mij weten.

Hou me op de hoogte

Houmeopde hoogte

In mijn vak als organisatieadviseur probeer ik mensen bewust te maken van het effect van hun communicatie en ben ik op een mooie kans gestuit om nog effectiever te communiceren die ik u niet wil onthouden.

Ik kwam tot dit inzicht toen enige tijd geleden een vriendin aan mij vroeg of ik iemand wist om een spreekbeurt te houden voor een groep collega’s en relaties van haar werkgever. Ik had het graag zelf gedaan maar ik kon op die gewenste datum niet dus stelde ik haar voor contact op te nemen met een goede bekende van mij die met vuur en verve een inspirerend verhaal kan houden.

Zo gezegd zo gedaan, tot dat ik bij toeval enige tijd later van diegene die ik had aangeraden hoorde dat hij helemaal niet benaderd bleek te zijn. Net zo min als ik überhaupt iets gehoord had of mijn tip tot iets geleid had. Nu is het niet erg als iemand jouw advies niet volgt, daar is iedereen vrij in, maar wat ik wel prettig had gevonden als iemand mij dan informeert over het hoe of wat. Resultaat of geen resultaat dat maakt dan niets uit.

Ik merkte aan mijzelf dat ik last had van de moeite die ik had gedaan die niet gewaardeerd werd en dat ik bij mijn goede bekende mogelijk een indruk achter heb gelaten van “ach die jongen heeft wat maar daar komt niks van terecht dus hoef ik dat de volgende keer niet serieus te nemen.”

Kortom een gevoel van ondankbaarheid en een mogelijke aantasting van mijn reputatie als gevolg. En dat zijn er nog maar twee die ik nu ervaar maar er zijn zoveel meer onnodig nadelige effecten te noemen wanneer men elkaar niet op de hoogte houdt.

Te denken valt aan het uitblijven van een reactie op een sollicitatie of het aandragen van een contact om mogelijk zaken mee te doen waar je vervolgens niets meer over hoort. Of een klacht die je hebt ingediend bij een bedrijf waar je nooit meer iets van hoort.Het lijkt alsof we stoppen met communiceren als het nut of de noodzaak niet meer aanwezig is of als we bang zijn om iemand teleur te stellen.

De negatieve effecten kunnen een relatie onnodig schaden maar in positieve zin, wanneer men wel blijft communiceren en dus niet stopt wanneer het zogenaamd niet meer nodig is, kan het een relatie enorm versterken en je invloed vergroten.

Door te blijven communiceren geef je blijk van oprechte interesse, betrouwbaarheid en fatsoen. Het vraagt wel (mentali)tijd, aandacht, energie en bovenal discipline maar daar krijg je dan ook veel voor terug.

 

Politiek is net wielrennen

wielrennen

We staan aan de vooravond van belangrijke verkiezingen in ons land. Op 20 maart kunnen en moeten we naar de stembus om het bestuur van onze 12 provinciën te kiezen, maar we stemmen ook voor een nieuwe samenstelling van de Eerste Kamer. Dus dubbel belangrijk zou je kunnen zeggen. Ik zit nu zo’n 20 jaar in de politiek en verkiezingstijd is altijd een bijzondere periode. Iedereen die maar enigszins betrokken is bij een politieke partij lijkt dan weer wakker te worden. Ledenvergaderingen worden weer drukker bezocht en, als het over de inhoud gaat, met welk programma gaan we de campagne in. Maar ook de kandidaatstelling, de plaats op de lijst en kom je wel op een verkiesbare plek terecht en houd ik mijn baan als bestuurder wel na de uitslag, zijn zaken die zorgen voor een gezonde en verwachtingsvolle spanning bij betrokkenen. Het is een tijd van samen optrekken voor de campagne maar ook weer niet. Immers je wilt dat jouw partij het goed gaat doen en de meeste stemmen binnenhaalt maar dan wel alleen op jou als het even kan. En zo lijkt het eigenlijk net op een wielrenwedstrijd.

Je zit samen in een ploeg, traint en eet samen en hebt dezelfde ploegleider en rijdt dezelfde route. Je ziet samen af, deelt lief en leed en als een ploeggenoot lek rijdt geef je je wiel aan de ander die meer kans maakt om te winnen. Je houdt elkaar in de gaten, hoe doet hij/zij het, is ie moe, houdt hij het wel vol, heeft ie goede benen en moet die misschien wel afhaken? Je helpt elkaar om jezelf te helpen want alleen ga je misschien wel sneller maar kom je niet verder. Je houdt elkaar vast maar laat los om alleen over de meet te kunnen gaan. Allemaal voor dat ene doel: het winnen van de koers.Daar moet alles voor wijken.

Totdat de streep in zicht komt want dan is het ‘de dood of de gladiolen’ en ‘alles voor je eigen en God voor ons allen’, om in CDA-termen te blijven. Er kan immers maar één de winnaar zijn en dan dondert het niet hoe dat gebeurt. Collega’s zijn dan even je concurrenten. Je helpt elkaar om jezelf te helpen want alleen ga je misschien wel sneller maar kom je niet verder. Je houdt elkaar vast maar laat los om alleen over de meet te kunnen gaan. En eenmaal over de meet dan zijn we allemaal weer vrienden en collega’s en is alles wat er is gebeurd vergeven en vergeten en komen we als ploeg weer bij elkaar om er weer een team van te maken. Een team dat een provincie gaat besturen met kundige, betrokken en betrouwbare mensen met het hart op de juiste plek voor iedereen. Een team dat staat voor maar één doel: het winnen van de wedstrijd voor alle burgers. Nu begrijp ik ook dat zoveel politici een liefhebber zijn van deze sport.

Tafeldame

floortje dessing

Ik was onlangs bij wat vrienden op bezoek om hun vakantiefoto’s te bekijken. Het klinkt ouderwets, ik weet het, maar het is waar gebeurd. De uitnodiging was dus inderdaad helder: vakantiefoto’s bekijken. Normaal ontstaat zo’n moment spontaan wanneer je nietsvermoedend en met weinig verwachtingen bij vrienden een onschuldig drankje en hapje komt nuttigen. Maar nu was ik dus gewaarschuwd. En ik kan melden dat de duur van de voorstelling  direct correleerde met de duur van de reis. Ik zal u de details besparen, het was een gezellige avond en we zijn nog steeds goede vrienden. Toen ik die avond naar bed ging, nog vol van al die prachtige foto’s en dito reisverhalen, kon ik aanvankelijk de slaap niet goed vatten. Na een tijdje dommelde ik in en raakte in mijn eerste slaap in een vreselijke droom terecht.

Ik zit aan een diner met allemaal onbekende BN-ers die zich vooral bezighielden met zichzelf en om zich heen te kijken of er niet nog wat interessanters te beleven was dan naar hun eigen gezeik te luisteren. Ik had het genoegen om naast Floortje Dessing te zitten. Een knappe vrouw in een mooie jurk, stoer en stevig, maar leuk om te zien en als je het niet zou weten zou je denken dat ze dierenarts was of zoiets. Floortje is een van de weinige BN-ers die volgens mij ook best wel bekend is van al die geweldige reizen die ze maakt voor de televisie. Hierbij schuwt ze geen gevaar wat haar ook al eens bijna noodlottig is geworden. Kortom een vrouw van Jan de Witt die niet op haar mondje is gevallen.

In mijn droom stelde ik haar de domste vraag die ik had kunnen bedenken: wat doe jij eigenlijk ? De hele avond kreeg ik het ene verhaal na het andere over waar ze was geweest en wat ze allemaal had meegemaakt en wat voor avonturen ze had beleefd. Ik kwam er niet meer tussen. Voor mijn gevoel duurde het diner uren en uren en ik leek vastgeketend aan mijn tafel. Het zweet brak me uit , ik kon nergens heen. Het was vreselijk. Toen ik badend in het zweet wakker werd bleek het allemaal maar een droom. Ze zegen wel eens dat dromen dienen om ervaringen te verwerken. Ik had kennelijk het foto-avondje bij mijn vrienden nog niet verteerd.

Afwerkplek

Fotoafwerkplek

Ik heb wel eens vaker op deze plaats geschreven over mijn ervaringen in een supermarkt. Het heeft, vrees ik, met mijn beroepsdeformatie te maken dat ik zo overgevoelig ben voor hoe je in een winkel behandeld wordt.

Zo was ik onlangs in een AH-vestiging waar geen gewone kassa’s met, als je geluk hebt, een vriendelijke kassière die, als je geluk hebt, je boodschappen helpt mee in te pakken en je attendeert op de laatste spaaractie en, als je geluk hebt, ook nog onderwijl multitaskend een vriendelijk praatje met je maakt omdat je daar ongeveer 156 keer per jaar komt en zij jou het gevoel geeft je vaker gezien te hebben, als je geluk hebt.

Zo werkt het daar ook. Je komt met je boodschappen bij zo’n afwerkplek, je scant ze zelf, je betaalt ze zelf en zonder dat er ook maar iemand heeft op- of omgekeken verlaat je de winkel. Het enige dat ontbreekt zijn van die schotten tussen de afwerkplekken die nog voor een beetje privacy zouden kunnen zorgen.

Het deed mij denken aan een afwerkplek. U kent ze wel, van televisie of van per ongeluk verdwaald langsgereden waarbij u uw nek te lang in een te scherpe onnatuurlijke hoek gehouden verwonderd hebt over wat daar nou gebeurt. Die parkeerterreinen met parkeerhaventjes op gure en donkere afgelegen industrieterreinen waar s ’avonds toch geen fatsoenlijke mensen komen, behalve een verdwaalde Amsterdamse huisarts, waar je je auto inrijdt, wacht op wat komen gaat en na een half uur betaalt en rustig vertrekt alsof er niks is gebeurd. Een plek waar je een dienst verleend krijgt waar geen vragen worden gesteld en anonimiteit voorwaarde nummer 1 is en waar voor een levensbehoefte voor de laagste prijs wordt aangeboden n’importe wat het betekent voor de producent en de consument. Het is het putje van de economische ladder.

Nu weet ik dat de concurrentie in de levensmiddelenhandel stevig is en dat iedereen te vuur en te zwaard probeert de consument voor zich te winnen.Maar is de supermarkt hierdoor niet verworden tot een pakhuis met stellingen met hier en daar een verdwaalde medewerker die harteloos voor zich uitkijkt en zich afvraagt of dit nu wel de baan is die hem/haar de vreugde in het leven brengt?

Door de afwezigheid van contact ontstaat een wonderlijk fenomeen nl. de afwezigheid van betrokkenheid en verbinding. Er ontstaat afstand en wat nog erger is er ontstaat onverschilligheid. Het maakt niet meer uit of je in een magazijn met een blauwe of een gele gevel binnenloopt. Wat kan het je schelen wie of wat daar gebeurt, je haalt letterlijk de middelen die jou in leven houden en dat is het dan.

Onverschilligheid is het ergste gif waardoor opstanden ontstaan, mensen niet meer mee willen doen en niet meer de moeite nemen over zaken na te denken die goed maar ook heel slecht voor ze kunnen uitpakken.

Een mooi voorbeeld vind ik de eindeloze discussie over de lage prijzen die boeren ontvangen voor hun producten omdat de consument niet bereid zou zijn om een beetje meer te betalen. De boeren worden meegesleurd in die prijsgevechten tussen de supermarkten of ze het nu willen of niet. Maar is het gek dat in diezelfde supermarkten op geen enkele wijze recht wordt gedaan aan al die noeste arbeid van al die boeren door slechts als pakhuis te fungeren waar slechts onverschilligheid wordt gezaaid en waar geen enkele waarde van belang wordt toegevoegd.

In mijn geval is het al een wonder dat ik überhaupt nog weet dat die afwerkplekken in een AH-vestiging stonden. Als beleving heb ik eigenlijk niks ervaren waardoor ik enig gevoel heb overgehouden om diezelfde ervaring nog eens te willen meemaken. Eenvoudigweg omdat die er gewoon niet was. De enige overweging om terug te komen is dat het in de buurt is of toevallig op mijn route en dat de winkel open is. Dat verklaart ook het succes van online boodschappen doen. Verder kan het mij werkelijk niet veel schelen of ik daar een prettige ervaring heb opgedaan zodat ik mij kan verheugen op een volgend bezoek.

Zoals die aan mijn favoriete schoenmaker en stomerij. Ze kennen mij daar, ik word er vriendelijk benaderd en ga blij en tevreden weg en weet zeker dat ik weer terugkom ook al staan er nog zeven andere schoenmakers en stomerijen naast elkaar die de helft goedkoper zijn. Ik ben begaan met hen en zij met mij en blijf ze trouw tot in lengte van dagen. We hebben contact en er bestaat geen afstand en onverschilligheid.

Het zal allemaal wel met prijzen, concurrentie en marges te maken hebben en veel mensen willen kennelijk zo min mogelijk beleven als ze hun levensmiddelen kopen.

Maar het echte levensmiddel dat men in mijn ogen nodig heeft is ‘contact’. Wij zijn immers nog steeds sociale wezens en zonder contact gebeurt er niks. Net zoveel als er gebeurt op zo’n afwerkplek als je pech hebt: lekker snel, anoniem en efficiënt.

 

 

Stop met Selfies!

57310f99-df48-44a8-bfa4-d3ecd1ca4fa2

Het fenomeen ‘selfie’ is echt een verschijnsel van deze tijd. Een tijd waarin we steeds meer op onszelf gericht zijn maar tegelijkertijd ook schreeuwen om aandacht en erkenning door ronkende turboverhalen en foto’s op ons vriendennetwerk te slingeren. Een netwerk met vrienden waarvan je je kunt afvragen of het echte vrienden zijn. We communiceren ons wezenloos door te appen, te twitteren, te posten of te vloggen maar zonder dat we nu echt contact hebben. Kijk maar naar de hoeveelheid mensen die eenzaam thuis zitten. Je zou toch zeggen dat de moderne communicatiemiddelen dit probleem in no-time zou moeten kunnen verhelpen. Integendeel, eenzaamheid heerst onder zo’n 1,5 miljoen mensen en het einde lijkt nog niet in zicht.

Ik was vorige week in het ZiggoDome theater met mijn lieve dochter die mij had uitgenodigd voor een concert van Ilse de Lange. In een zaal met zo’n 15.000 mensen genietend van deze bijzondere zangeres. Nu ga ik niet zo vaak naar dit soort van massale gebeurtenissen maar wat mij opviel was dat iedereen bezig was met het maken van een selfie. Ik begrijp het goed en ik doe het zelf ook wel eens, immers het is snel en efficiënt en je hoeft je buurman niet te vragen of hij even een foto van zo’n kwaliteitsmoment wil maken.

Er zitten echter twee maren aan. Ten eerste heb ik nog nooit een mooie selfie gezien die zo goed was dat ik hem als dierbare herinnering wilde inlijsten en aan de muur hangen.

En ten tweede heb ik een kans gemist om contact te maken met iemand die ik nog niet kende en die zeker bereid zou zijn geweest een goede foto van mij en mijn dochter te maken die wel terecht op het dressoir zou mogen prijken.

Écht contact maken met elkaar blijkt steeds lastiger te worden en door de moderne technologie líjkt het alsof we aardig bezig zijn maar ik vrees dat we het langzamerhand aan het verleren zijn. We durven het gewoonweg niet meer. We lijken wel bang voor een onwelgevallige reactie of een afwijzing. We willen niemand storen of tot last zijn. Het alternatief is dan maar om het zelf te doen.

Dus stop met selfies maken, wat mij betreft, en vraag je buurman/vrouw om een foto te maken. Het is een klein begin maar je moet ergens beginnen want zo komen we nooit van onze eenzaamheid af.

Oh My God

andrehazesvlieger

Ik had onlangs een discussie met iemand over religie en het feit dat er zoveel mensen zijn die de kerk de rug toe hebben gekeerd, maar dat de belangstelling voor zingeving, inspiratie en spiritualiteit in een mensenleven nog steeds groeiende is. Daarbij kwam ook ter sprake dat van de afgedrevenen een teleurstelling zich meester had gemaakt dat als die God dan bestond waarom er dan toch nog zoveel ellende in de wereld was.

Maar waarom laat onze helaas verscheiden nationale troubadour A. Hazes Sr. in zijn befaamde smartlap een vlieger op met een brief aan zijn moeder die in de hemel is?

En waarom zie ik ieder jaar vele duizenden fietsers de flanken van de Alpe d’hu(z)ez trotseren met het vaste geloof dat hun dierbaren daar in de hemel iets van mee zullen krijgen?

Men gelooft in ieder geval in iets dat boven hen uitstijgt qua voorstellingsvermogen voor zover dat überhaupt noodzakelijk is. Men heeft daar niet het antieke en traditionele beeld van een kerk, een dominee of pastoor bij nodig. Men heeft het instituut met al haar rituelen vaarwelgezegd maar ook het geloof? Het lijkt erop dat velen de baby met het badwater hebben weggegooid zonder te erkennen dat men ergens in gelooft of wil geloven.

We kennen allemaal deze ervaringen van mensen die eindelijk een alibi lijken te hebben gevonden om niet meer in die ene God te hoeven geloven en over mogen gaan tot de orde van alledag om zo ook dit hoofdstuk in hun leven als afgedaan te kunnen beschouwen. Het ruimt lekker op en maakt het leven weer een beetje overzichtelijker.

Maar doen mensen zichzelf niet te kort om deze inspiratiebron links te laten liggen?

Ook ik heb het geloof als pap op jonge leeftijd ingegoten gekregen zonder daar vreselijk veel vragen en kritische kanttekeningen bij te plaatsen. Ook ik heb vaak getwijfeld over de zin en onzin van geloven en ook ik ben meerdere keren afgedreven geweest. Maar wat ik altijd heb gehouden is een lijntje, dun of dik, richting het geloof.

Het openbaarde zich in al die jaren in veelsoortige verschijningen van heel positief en opwindend tot kritisch en vrijwel afwezig of zelfs slapend en comateus. Maar wel altijd aanwezig. In de tijd heb ik geleerd en ervaren dat het geloof voor mij een inspiratiebron is die mij in blijde maar ook in donkere tijden kracht of inzichten geeft waar ik iets aan had. Voor mij is dit het geloof maar ik haal ook kracht en inspiratie uit andere bronnen zonder daarbij af te vragen van wie of waar het afkomstig is. Helpt het mij dan laat ik het binnen, zo niet dan laat ik het liggen en ga ik voort met het leven. Een leven zonder inspiratie is een leven zonder water en zonder zuurstof.

Ik wens iedereen dan ook toe om deze, voor mij in ieder geval rijke bron, niet terzijde te schuiven als totaal ongeschikt of onbruikbaar maar laat het toe en doe er je voordeel. Wegdoen kan altijd nog.

%d bloggers liken dit: